Hiç Kimsenin Anıları

Ateş kendini yakmaz.

Hüzün eskimez insanlık yaşadıkça.

Ağaç yapraklanınca dillidir. 

Hepsinin söylediği tek bir cümledir.

Hangi ressam boyayabilir gökyüzünü?

Hangi göz denizler kadar ağlayabilir?

Sonsuzluk kaleminin mürekkebi dolaşır damarlarında hayatın. 

Hayat ki; suya yazılmış şiir...

Yürek yatağını bulamamış bir nehir gibi coşkun ve acemi akmaktadır ama er geç denize varır bütün sular.

Dönüşler aslında başadır.

Can suyu verdim hayatıma. Düzensiz yaşanmışlıkların artından farklı bir şehirle tanıştım. Geleneklere göre yaşayıp burada tabuları yıktım. En çok söylenen şey sudan çıkmış balık gibi oluyor insan kimseyle anlaşamıyorsun. Böyle hissettim mi acaba bilmiyorum. Her şey o kadar hızlı gelişiyor ki neredeydim nereye geldim lan ben oluyor insan.

En çok pes etmekten korktum aklımın bir köşesinde hep bir düşünce ya başaramazsam?

Bakışları ruhuma çevirip kendimle yüzleştim. Yeni bir mevsimim ben bakışım sonbahar. Sevdası bir duman zemheri ağustosa inat ellerimde kar. Ayaz bir gecenin içinde gülen bir güzdeki gamzeyim.

Kültür kaynaşması isterim sözcüklerin havada uçuştuğu insanların birbirini anlamakta güçlük çektiği ama gülen gözlerle baktıkları karşısındakini küçük görmedikleri bir dünya.

Toparlayamadığım hislerim birikmiş. Yazarken bile içimde kıpırtılar oluşuyor. Özlem kokuyor buralar.

Hayatın kanat sesiyim ve çırpınışıyım tutsak bir yüreğin.

Hazan gibi sarı yaprak yazgısı… Hazan gibi usulca düşüyorum… Ağlayarak hem çatlayarak topraklarım dört mevsim üç renk adımı bilmeden yaşıyorum.

Cover yaptım hayatıma. Yeni hayaller, yeni fikirler, yeni insanlar... ‘Bu kez her şey başka olacak’ her yeni başlangıçlar gibi. Radikal kararlar alacağım, yapamadığın şeyleri yapacağım, hatta uzak durduğum kalemine yeniden sıkıca sarılacağım… Bu kez her şey başka olacak…

Yeni mevsimime geldin, hoş geldin…

MUTLULUĞUMDA GERÇEK OLSUN ACIMDA

Bir oyun oynuyor kalbim

Sonunda yenileceğini bildiği halde
Gözlerim biriktiriyor yaşları
Zamanı geldiğinde akıtmak için yüreğime
Bile bile yanmak
Uğrunda ölmek değil
Yaşarken ölmek ve tekrar ölebilmek için yeniden dirilmek
Sevmek hiç korkmadan
Ay yüzünü bir gün göreceğine inanmak
Sana sarıldığını hayal etmek…
Kalbim asla kazanamayacağı bir oyun oynuyor
Oyunda kazanan yok
Kaybedenler listesinde adım yazılmış
Yazılmaktan da öte ,
Kaderime kazınmış.
Kalbim sizinle de oynuyor fark ettirmeden
Gözlerim aldanmayın diyor sahte mutluluğuma
Bakın gülmüyorum ben
İnanmayın kulaklarınıza
Duymayın kahkahalarımı
Duymanız gereken haykırışlarım
Çıkmıyor sesim ,sessiz çığlıklarım
Silin diye akıtıyorum yaşlarımı
Hiçbir el dokunmuyor, okşamıyor yüzümü
Ama kalbim hala seviyor
Ruhumu da hapsediyor acınası aşklara
Bir el uzansın da çıkarsın diye bekliyorum
Umut kuyusunda boğulmadan daha fazla.
Uyanmak istiyorum artık
Hayal olduğunu bildiğim bu hayattan.
Boş masalların Sindrella sı olmaktansa
Gerçeklerin Kül Kedisi olmaya razıyım
Bırak kalbim acılarım gerçek olsun
Bitir şu oyunuda ruhum huzur bulsun

YALNIZLIĞIMDAKİ SEN

Yürüyorum sonu olmayan sessiz koridorlarda
başımda binlerce soru,
binlerce sen var yine etrafımda…
ben kimsesiz,
ben sessiz, ben sensiz
dikenli teller döşenmiş yollarıma,
kımıldasam canım yanacak biliyorum.
tutuyorlar kollarımı ,
dolanıyor bacaklarıma sarmaşık gibi insanlar
ben sana koşarak geliyorum,
durmadan,
yorulmadan…
isyanım oluyor bazen bitmeyen karanlık
daha ne kadar engel aşmalıyım
ne kadar ölmeli ruhum,
parçalanmalı bedenim…
yetişemiyorum sana
duvarlar örülüyor her attığım adımda
yırtıyorum,
bir kağıdı yırtar gibi duvarları
fırlatıp atıyorum yoluma çıkan her taşı
bazen duruyorum,
bakıyorum ardıma
ne kadar da az yol almışım aslında diyorum
esiyor senden bana bir deli rüzgar
kokun burnuma çalınıyor
hızlanıyor yavaşlayan kalbim
ayaklarım bana sormuyor ilerlerken yolunda
ben, ben değilim artık
sen oluyor, sana karışıyorum
senin olmaya geliyorum.
karanlıktan aydınlığa,
attığım her adımda …
bekle beni…
attığım her adımda
biraz daha senin oluyorum…

Aşk ve Gurur

Böyle aşk olmaz ki deyip bağırmak geliyor bazen içimden.  ilk gördüğün an muhakkak takılır gözüne ve arkasından göz göze gelmeler başlar. Bunlar yetmezmiş gibi birde laf atmalar… bizim hikayemizde böyle başlamıştı. Güzeldi , özeldi… mutluluğun doruklarındayken bir anda yere çakılarak uyandım o güzel ve derin uykudan. Sanki hiç olmamıştı hayatımda. Sinsice çaldığı kalbimi usulca terk etmişti. Sonrası… sonrası yaşıyor taklidi yapan bir ölü olmaktı… Nedenini bilmeden terk edilmenin verdiği suçluluk duygusuyla gelen uykusuz gecelerdi sonrası… ve tam toparlandım yeniden nefes alıyorum derken bana bakan bir çift göz görmekti. Aylarca, yıllarca çabalayıp ördüğüm duvarların yeniden yıkılmasıydı bugünüm. Benden af diliyordu, affedilmek istiyordu… kolay mıdır affetmek , ağlayarak geçirilen geceleri unutmak kolay mı ? karşımda duruyor şu an bir şeyler anlatıyor bana. Bense üç maymun gibiyim… görmüyorum , duymuyorum , bilmiyorum… içime çektiğim derin bir nefesle gelen cesaret ; dudaklarımdan “yeter” kelimesinin dökülmesini sağladı. Bakışları değişmişti artık. Daha şaşkın bir ifadeyle baktı yüzüme hala affet beni der gibiydi… üzgünüm affedemem diyerek arkamı döndüm ve attığım her adımda dönüp sarılmamak için tuttum kendimi. Ya çizdiğim yolda devam edecektim ya da tarih tekerrür edecekti. En cesur insanın bile takıldığı noktadır aslında. Ya son yine aynıysa… tamda bunu düşünürken arkadan gelen çaresiz bir ses “ beni bırakma” dedi. Doğru kararı verebilmek saniyelerle hatta saniselerle sınırlıydı. Ya gözümü karartıp kendimi ona bırakacaktım ya da o sesi duymayacaktım. Ama çok geç… kulaklarım işitmiş ruhum hissetmişti. Önce adımlarım yavaşladı, yavaşlayan adımlarımın aksine kalbim yerinden çıkacak gibi hızlı atmaya başladı. Heyecandan buz kesen vücudumu bir anda alev gibi yanan kollar sarıp sarmaladı. Ve işte yıllar sonra yeniden nefesimin kesildiğini  hissettiğim o an.artık yapabileceğim tek şey vardı. Ona dönüp sımsıkı sarılmak..

 Aşkta gurur olur mu diye sorulur her zaman. Sevgide gurur vardır aşkta yoktur. Aşkta gözü kapalı adım atılır, yeri geldiğinde deli cesaretiyle koşulur sevgiliye. Bende koştum yeniden… belki hataydı belki doğru karar kim bilir. Yaşayarak öğrenmekten başka bir seçenek var mıydı ki ? olmadığına inanarak sarılıyorum yeniden aşka.. bu saatten sonra tek dileğim tarihi tekerrür ettirmemek.

UYKU

     Hafta boyunca kulağı okşar tek kelime yazabilmek için her yolu denedim. Şehrin manzarasına, en şairane köşelerine sığındım. Her satırı ilham verecek leziz kitaplardan bölümler okudum. En sevdiğim şarkıları dinledim. İçimde en ufak bir duygulanma, en ufak bir mutluluk,mutsuzluk yada gözyaşı belirtisi yoktu. En ufak bir yazma isteği;hiçbir şey..

Duygularımı kaybetme eşiğine ne zaman gelsem hep aynı şey. Terk ediyorum kalemimi, kitaplarımı.

Bir gece, çıplak ayakla balkona çıkıp derin derin nefes aldım. Aklımdaki sarp kayaların ardındaki masal dünyama doğru hızlı adımlar atıyordum. Ağaç dalları vücuduma çarpıyordu ben hızlandıkça onların öfkesi üzerime gelmeye başladı. Kıskanç bir çocuk gibi onları yalnız bırakışımın intikamını alıyorlardı benden. Nefesim tükenip yere düşene kadar koştum. Ben koştukça uzaklaştı dünya benden. Sırt üstü uzanıp gökyüzünü izledim bir süre ne yapacağıma karar verene kadar. Sonra nazikçe bir yağmur yağdı üzerime ayağı kalkıp tekrar yürümeye başladım bu kez yavaş ve mağrur. Yitirmişlik değil belki ama hayalimi kaybetme korkusuyla biraz endişeli yürüdüm. Ayaklarım hala çıplak üşümeye başladılar.Masal dünyamın yerleşim yerini bulana kadar yürüdüm.

Sonra uyandım bir yere oturup Sait Faik'i andım "kalemi tuttum,öptüm,yazmasam deli olacaktım.." 

HERO

Kendimi  en acayibinden fantastik bir süper kahraman ilan ediyorum.

Bu kanıya çocukluğumda vardım. Çok aptaldım çok, her şeye ağlayan ilgiyi kendine çekmeye çalışan sıradan kız çocuğu işte. Peki bunun nesi ilginç? Olayda burada kopuyor işte bende kendimi tanımaya başlayınca bunu sordum “ Nası bi kahramanım lan ben?”

Uzun yıllar önce başladı her şey.  Soğuk karlı bir akşamda doğmamışım bildiğin yazın ortasında dünyaya gelen bir tipim. Bizimkiler papatya diye şımartmışlar beni ta ki kardeşim doğana kadar. Sonra kıskançlıklar ağlama krizleri morarma numaraları tabi doktor anlıyor kıskandığımıfoyamı ortaya çıkarmış. Neyse böyle büyüdüm geçti gitti (allaha çok şükür).  Hayat hikayesi kısmını kısa tutup olayın değiştiği ve beni değiştiren asıl olaya gelelim. Normalde içine kapanık, utangaç ve elinde bir bez parçasıyla saatlerini geçiren kızın gidip yerine hala tanımlayamadığım birinin geçmesine. İlkokuldayım ve boyumdan büyük sırt çantası taşımaya zorlandığımız yıllar. Kendi hayal dünyama dalmış yürürken çok yavaş bir araba dokundu bana çarpma değildi o ya bildiğin hafiften değdi ve kendimi  biranda yerde buldum. On saniyeliğine hayatla bağım koptu sanki etrafımdaki kargalarla falan konuşuyordum ruhum yaşlı buruşuk kamburu çıkmış bir babaanne gibiydi. Dünyaya geri döndüğümde insanlar yerde yatan bana bakıyorlardı ve düşündüğüm zaman endişeli suratları çok komik geliyor. Yerimden doğruldum ve sırtımdaki çantayı çalarlar korkusuyla bırakmadan yürümeye devam ettim. Hep merak etmişimdir o kadar dalgın yürürken ne düşünüyordum?

Sonrası çabuk sinirlenen tez canlı ergenlik döneminde karamsarlıktan ölen biriydim. Şimdilerde kendi masal aleminde yaşayan daha önce birçok hobi denemiş ve hiçbirinde tutunamamış vasıfsız bir hayal ürünüyüm. Evrimini tamamlamaya çalışan bir süper kahramanım.

GÖÇ MEVSİMİ (2008)

Bir melektim ve son doğum günümden sonra kanatlarımı yitirdim.Sanki tanrı beni cezalandırıyordu.Önceleri yaşayamayacağımı düşündüm yaşayamıyordum zaten,ölümlü olmayı tattım onlarla alay ederken.Her gün acı veren savaşlar varken,her gün suçsuz yere onlarca çocuk ölürken benim ölümsüz olmam adil değildi zaten.

            Ne kadar arasam da bulamam onu.Kalbimde açtığı yarayla terk edip gitti.Ölüm bir terk ediş,yakarış,belki bir kaçış…Yaşam çok mu acı verici?Her gün kahrolmak ağlamak tekbir zincire halka dizmeye benzemeyen basit yaşamlar.

            Issız bir yolda yalnız bir ruh.Kayıp, kaybolmuş bir ruh.Korku acımasızlaştırdı beni.Sadece gitmek istiyorum sadece gitmek.Yok olmadan benliğimi kaybetmeden gitmek istiyorum.

            Hava sıkışıyordu, bir baskınlık vardı.Kaçmaya çalışıyordum ta ki biri ayak bileğimden tutup çekmeye başlayana dek.Kanla sulanmış topraklarda yuvarlandım, insan etleri tenime değiyordu.”Kötülüğün kök salmış topraklarda kurbanların kanıyla beslenen zebaniler, yeryüzüne inmiş cehennem ve şeytanın kralları baş seçmiş acıyla beslenin.”Sen nerde olursan  inanıyorum ki o kalp devam eder ta ki ölümün soğukluğunu tadana kadar.

            Boşuna aramamalı onu, boşuna kaçmamalı, kaçmak sadece kendinden kaçıştır,sadece sadece doğrudan kaçıştır.Ölüm başlangıç , ebedi uyku  ama uyumadan önce yapılması gereken şeyler ,aşılması gereken yollar var.

            Fani dünyaya alışmaya çalışıyorum.Gittiğim bütün kentlerden, kasabalardan kovuldum.Çünkü gittiğim her yerde bir göç başlıyordu.Ölüm göçü…Tanrının kesin bir kuralıydı ama insanlar buna inanmak istemedikleri gibi bu olayı bana bağlıyorlardı.Herkesin ölümünü görebiliyordum.Rahata kavuşuyorlardı ama kendi ölümümü göremiyorum.İnsanlar ölümden kaçarlarken ben onu arıyorum.   

Yolların en darı ve en uzunundayım.Zamanın hiç geçmediği insanların hayattan hem nefret ettiği hem de onu çok sevdiği bir yer burası.Acıların en yoğunu, çaresizlik ve fakirliğin doruk noktası.Ama iş ölmeğe gelince herkes burayı o kadar çok seviyor ki yaşamak paha biçilemez hale geliyor.Nasıl bir yer bura onca kargaşa kavga nasıl alışabiliyorlar.Bir kelebeğin kabusu gibi sürse keşke 1,5 günlük bir yaşam.Onlar bu süreyi güzellikler içinde geçirmeye çalışıyorlar.

Bir yıldızdım ışığım sönmeye başladı toz oluyordum.Güzelliğim gitti insanlar gibi yaşlanmaya başladım,aynada ki görüntüm siliniyordu.Şimdi hiçbir kokuyu hissedemiyorum hep sesimin bir insanı mezardan bana duyduğu hayranlıkla uyandırabilecek kadar güzel olduğunu düşünürdüm artık konuşmaya bile mecalim yok.ebedi ve ezeli dünya arasında sıkışmışım acımı kimseye anlatamıyorum anlayan yok çünkü.

Sevgiliye duyulan bir aşk ve özlem gibiydi benim onu arayışım.Ne tatlardan vazgeçtim onun için ne aşklardan göz yaşı ve ızdırhabım.Bari o mum sönmesin.Masal gibi geçen hayatım birdenbire  bir kabusa döndü.Kabus bitsin ama  o mum sönmemeli:yaşamın çirkinliklerini görmeyeyim bir kerecik.Bütün ışıklar sönsün ama bana kaçış yolu gösteren mum sönmemeli.      

Bu dünyanın ne çatılarını ışıldatan aylarını sayabilirsin , ne de duvarlarının gerisine gizlenen göç mevsimini.Kalbimde güvendesin ve kalbim ölüme doğru devem edecek…

BENİM ADIM GÜZ

Hızlı adımlarla tutundum hayata. Yüreğimde dallanan ağaçlar var. Bu yaz da sarardı ve yaprakları hüzün dökmeye hazırlanıyor. Mevsimin verdiği yük mü bu içimdeki göç eden öksüz kuşlar. Sonra yağmurlar başlayacak topraklarımda ve uykusuz bir çocuk gibi  pencere önünde bu şehri her şeyi izleyeceğim. Tatile doymuş bedenler, işten başını kaldıramamış olanlar, yaz aşkları ve niceleri ellerinde bavullarıyla sokağımdan ağır adımlarla başlayıp hızla uzaklaşacaklar.

 Yel değirmenlerim var, rüzgarıma yön veriyorum ve ağaçların dallarına sataşan rüzgârımla dansa kaldırdım yaprakları. Üşütmeyen, yalnızca ürperten tatlı bir rüzgârla güzün selamını getirir. Zannedildiği gibi ne keyifsizim ne de rengim sarı.

 Güneşin günden ayrılışını izliyorum ve güzün sırasını kışa savacağı günü bekliyorum. Anlam yüklemeden bakıyorum etrafıma Kimsenin anlamayacağı bir dilde konuşmak, yazmak hatta ağlamak isterim..

İLTİFAT

Kendimden nefret ediyorum kimi zamanlar. Hayalimdeki benle gerçekteki benin birbirinden uzak kişilikler oluşu çıldırtıyor beni.

Of ki of! Binlerce soru var zihnimde... Sorular soruyor, yanıtlar arıyorum. Sürekli okuyorum, gece gündüz düşünüp duruyorum. Kimim, neyim, nasılım bilmiyorum. Ne istiyorum, onu da bilmiyorum. Bir belirsizlik var hayatımda. 

Vakit gece yarısını geçti. Pencerem açık. Çok uzaklardan hüzün dolu bir şarkı sesi geliyor kulaklarıma. İçimde tanımlanamaz bir daralma var, bir el kalbimi sıkıyor sanki.

Bu geceye kadar iyiydim, birdenbire geldi hafakanlar. Ruhum kabına sığmıyor bu gece. Oda, ev, şehir, dünya, evren dar geliyor bana. Bir yolculuk etmek, buralardan, kendimden, her şeyden uzaklaşmak, bir yerlere gitmek istiyorum. Nereye, bilmiyorum.

Hani, odaya bir arı girer de sonra çıkmak ister, bir türlü açık pencereyi bulamaz, cama çarpar durur ya, işte öyleyim ben de. Sınırlarıma çarpıp duruyorum aralıksız. Biri bana açık pencereyi gösterse!

“Ruh beden zindanında tutsaktır” derlerdi, okurdum, hissederdim. Şimdi bunu kendim yaşıyorum, hem de son sınırına kadar. Oda da bir beden, ev de, şehir de, hatta dünya da. İç içe bedenler var ruhumu saran.

İnsan niçin kendini öldürür, anlıyorum bu gece. Yaşamak niçin dayanılmaz bir yük gibi gelir insana, seziyorum. Bedenini ardınca sürükleyen bir gölgeyim sanki. Ben kendime rahatsızlık veriyorum. Ağlayamıyorum bile.

Yalnızım. Beni dinleyecek, anlayacak kimsem yok. Şimdilik tek pencerem bilgisayar ekranı. Suya zehrini kusan bir yılan gibi ekrana fışkırtıyorum acımı... Niye sanalsın sen! Niye! Nerdesin? Nerdesin? Nerdesin?