YALNIZLIĞIMDAKİ SEN

Yürüyorum sonu olmayan sessiz koridorlarda
başımda binlerce soru,
binlerce sen var yine etrafımda…
ben kimsesiz,
ben sessiz, ben sensiz
dikenli teller döşenmiş yollarıma,
kımıldasam canım yanacak biliyorum.
tutuyorlar kollarımı ,
dolanıyor bacaklarıma sarmaşık gibi insanlar
ben sana koşarak geliyorum,
durmadan,
yorulmadan…
isyanım oluyor bazen bitmeyen karanlık
daha ne kadar engel aşmalıyım
ne kadar ölmeli ruhum,
parçalanmalı bedenim…
yetişemiyorum sana
duvarlar örülüyor her attığım adımda
yırtıyorum,
bir kağıdı yırtar gibi duvarları
fırlatıp atıyorum yoluma çıkan her taşı
bazen duruyorum,
bakıyorum ardıma
ne kadar da az yol almışım aslında diyorum
esiyor senden bana bir deli rüzgar
kokun burnuma çalınıyor
hızlanıyor yavaşlayan kalbim
ayaklarım bana sormuyor ilerlerken yolunda
ben, ben değilim artık
sen oluyor, sana karışıyorum
senin olmaya geliyorum.
karanlıktan aydınlığa,
attığım her adımda …
bekle beni…
attığım her adımda
biraz daha senin oluyorum…